|
Urodzony
23.05.1951 r. w Radomiu. Studiował w Akademiach Sztuk Pięknych
|
|
Rysunek jako dzieło
spełnione – używając określenia Wojciecha Skrodzkiego można
najlapidarniej określić twórczość Zbigniewa Kamieńskiego. On sam
wyznaje, że rysowanie jest dla niego potrzebą i sposobem na życie. Rysunek – autonomiczna dyscyplina plastyczna jest najbardziej niezależnym, najmniej obciążonym stereotypami sposobem wypowiedzi, wyjątkowo podatnej jako sposób formułowania i komunikowania idei, koncepcji i pojęć abstrakcyjnych. Dla Zbigniewa Kamieńskiego – uniwersalistyczny charakter sztuki wywodzącej się z nurtu abstrakcji geometrycznej i konstruktywizmu, związanej w równym stopniu z racjonalistycznymi koncepcjami poznawczymi co i utopijnymi poszukiwaniami nadrzędnego porządkurzeczywistości – stanowi teren jego dokonań artystycznych. W pierwszych latach po studiach tworzył jeszcze grafiki i plakaty, by niebawem zająć się wyłącznie rysowaniem, (rzadziej maluje) uznając kreskę za sposób wypowiedzi najbardziej autonomiczny. Początkowo wykreśla linie ręcznie, by rychło przejść do linii wykreślanych za pomocą liniału. Na przełomie lat 70 i 80 powierzchnię płaszczyzny papieru pokrywa siatką. Wynika to jak przyznaje z potrzeby wyznaczenia dla linii torów przebiegu oraz konieczności wprowadzenia ładu i geometrycznego sensu w pustkę białej powierzchni kartki. W następnych seriach prac wprowadza linie kolorowe (oparte na zestawie czterech barw: bieli, umbry zielonej, cynobrui głębokiego, nasyconego błękitu; tę ideę w malarstwie podjął jeszcze na studiach w ASP w Krakowie w 1970 r.), a jeszcze później plamy barwne, a w obrazach-rysunkach z dziesięciu ostatnich lat, barwne tło. Te modyfikacje, poszukiwanie wciąż nowych rozwiązań formalnych w ramach przyjętego programu matematycznego, ale i poza nim. Wychodząc ze z góry przyjętych i rygorystycznie przestrzeganych reguł, poddaje określonym przekształceniom zespoły znaków, bądź inne jakości. Powstające układy geometryczne stara się dynamizować, zagęszczać i rozwijać w nieskończoność, gdyby arbitralna decyzja artysty nie uczyniła z niej zapisu obrazu, który jest skończonym układem linii. W tych geometrycznych precyzyjnych strukturach pojawiają się sugestie przestrzeni. Wszystkie możliwe sytuacje przestrzenne stworzone na płaszczyźnie rysunków artysty są równoprawne i równoczesne. Przestrzeń geometrii posiada jeszcze jedną własność. Jest potencjalna, a więc może zawierać w sobie nieskończoną liczbę nieujawnionych konstrukcji przestrzennych, bądź ujawnionych częściowo, np. w postaci rzutu na płaszczyznę układu, który sam w sobie jest nieregularny, skomplikowany, niemożliwy do wyobrażenia. Jest przestrzenią otwartą, dynamiczną, a jej zapis jest obiektem intencjonalnym. Czy Zbigniew Kamieński zajmuje, jak wynika z powyższej analizy, taką postawę wobec sztuki, która kończy się na przyjęciu wewnętrznej rzeczywistości sztuki jako wyłączonego obszaru twórczych poszukiwań? Czytając tytuły, dedykacje i komentarze do niektórych prac, wydaje się, że nie. Badając możliwości podstawowego środka wyrazu rysunku – linii, postępuje jak uczony usiłujący dociekać istoty rysunku, jego „rysunkowości”, czyli cechy dzięki której rysunek istnieje jako niepodobna do innych forma wypowiedzi. Biel kartki papieru jest dla artysty płaszczyzną rysunku, ale też może być planem, mapą zawierającą wszelkie możliwe kombinacje form nieujawnionych – figur, konstrukcji geometrycznych. Odkrycie w tej bieli – linii, płaszczyzny koloru, jest aktem uruchamiającym całe ciągi możliwych kontynuacji. |
 |
|
Z cyklu: Archipelagi albo pokusa symetrii; Wykresy po zmroku (seria trzecia, rysunek 1); 2008 rok, ołówek (HB, 0,5), cyrkiel, linia / papier; 20 x 30 cm |
 |
|
|